Breistoffenfabrikant sinds 2009 · China
Breistoffenfabrikant sinds 2009 · China
Een gebreide stof kan de visuele inspectie bij het prototypen doorstaan en toch pluisvorming vertonen na herhaald dragen of wassen. Voor kledingmerken die gebreide fleece-stof, geruwde jersey of poolconstructies inkopen, moet pluisvorming worden behandeld als een QC-punt vóór bulkproductie, niet als een klacht na verzending. De veiligere aanpak is om vezelmengsel, constructie, afwerking en testmethode te bevestigen voordat de productie wordt goedgekeurd.
Gebreide stoffen pillen sneller dan geweven stoffen, omdat hun lusstructuur vezeluiteinden aan het oppervlak blootlaat. Wanneer deze uiteinden kort, zwak of los verankerd zijn, zorgt wrijving tijdens het dragen of wassen ervoor dat ze verklitten tot pluisjes. In geweven stoffen houdt de verweven structuur de vezels op hun plaats; in breisels, vooral single jersey en geruwde constructies, heeft dezelfde wrijving meer materiaal om mee te werken.
Pluisvorming wordt doorgaans beoordeeld op een visuele beoordelingsschaal van 1–5, waarbij een hogere graad minder zichtbare oppervlakteverandering aangeeft. Veel kledinginkopers gebruiken graad 4 of hoger als praktisch goedkeuringsdoel voor bulkproductie, maar de geaccepteerde graad moet worden vastgelegd samen met de testmethode, het aantal cycli, het stofype en de toepassing. Een lagere graad kan acceptabel zijn voor sommige kostengevoelige programma's, maar mag niet ongedefinieerd blijven in het tech pack.
De vezelkeuze is een van de belangrijkste variabelen achter pluisvorming, maar moet worden beoordeeld samen met garenstructuur, breidichtheid, ruwdiepte en afwerking. Merken die gebreide stoffen inkopen, moeten de richtingsverschillen tussen gangbare mengselcategorieën begrijpen:
Gekamd katoen versus kaardkatoen: bij het kammen worden korte vezels vóór het spinnen verwijderd, wat een garen oplevert met langere, gelijkmatiger uitgelijnde vezels. Kaardkatoen behoudt meer korte vezels, die bij slijtage sneller aan het oppervlak komen. Voor breitoepassingen waarbij pluisvorming een zorg is, kan het specificeren van gekamd katoen of ringgesponnen garen een structurele manier zijn om blootstelling van korte vezels te verminderen, maar dit moet nog steeds worden geverifieerd via slijtage- of pluistesten vóór goedkeuring van de bulkproductie.
Continue-filament polyester versus mengsels met korte vezels: continue-filament polyester vormt minder snel pluisjes omdat er geen vezeluiteinden losraken. Synthetische korte vezels — gangbaar in economische polar fleece-stof constructies — zijn gevoeliger voor pluisvorming onder wrijving, afhankelijk van garentwist en ruwdiepte. Anti-pluisafwerking kan de prestatie verlengen, maar vezellengte is de onderliggende variabele.
Katoen-polyestermengsels: de polyestercomponent versterkt pluisjes zodra ze zijn gevormd, waardoor ze niet vanzelf slijten. Hierdoor is pluisophoping in de loop van de tijd zichtbaarder dan bij 100% katoenen constructies. Zowel de mengverhouding als de garenkwaliteit beïnvloeden hoe snel dit optreedt — dit moet in de prototypefase worden beoordeeld en niet alleen worden aangenomen op basis van de vezelsamenstelling.

Naast de vezel kunnen constructiekeuzes tijdens het breien en afwerken het risico op pluisvorming beïnvloeden. Steekdichtheid, garennummer, oppervlakteruwen en afwerkingsroute bepalen allemaal hoeveel losse vezels aan het stofoppervlak worden blootgesteld. Voor gebreide jersey-stof die wordt gebruikt in T-shirts of baselayers kan een dichtere constructie helpen om oppervlaktepluizing te verminderen, maar het resultaat moet nog steeds worden geverifieerd via pluis- of slijtagetesten vóór goedkeuring van de bulkproductie.
Geruwde en opgeruide constructies — waaronder french terry, fleece en velour — vormen structureel een hoger risico, omdat het ruwen bewust vezeluiteinden naar het oppervlak brengt. Een anti-pluisafwerking (enzymwassing of scheren) kan dit risico verkleinen, maar de effectiviteit hangt af van de diepte van het ruwen en de toegepaste afwerkingsmethode. Merken dienen tijdens de bemonstering bevestiging van het afwerkingstype te vragen en niet aan te nemen dat dit standaard is.
Dubbele breisels, waaronder interlock en ponte roma, presteren doorgaans beter op pluisvorming dan enkelzijdige stoffen, omdat beide oppervlakken structureel gebonden zijn. Dit is het vermelden waard bij het vergelijken van stofopties voor dezelfde toepassing.
Een pluisgraad specificeren in het tech pack is betrouwbaarder dan vertrouwen op visuele inspectie van afgewerkte stofrollen. Voor gebreide kleding worden twee testmethoden het meest genoemd:
Martindale-methode (ISO 12945-2 / ASTM D4970): Het monster wordt onder gecontroleerde druk gewreven met een Martindale-testapparaat. Deze methode wordt vaak gebruikt voor platte en dubbelgebreide stoffen, waarbij oppervlakteslijtage onder herhaalbare laboratoriumomstandigheden kan worden beoordeeld. De koper moet de testmethode, de duur of het aantal cycli en de minimaal acceptabele beoordeling in het tech pack vastleggen. Voor veel gebreide kledingprogramma's is beoordeling 4 of hoger een praktisch doel, maar de exacte drempel moet worden bevestigd op basis van het stof type, het ordertype en de eisen van de koper.
Random Tumble-methode (ASTM D3512): swatches worden in een met kurk beklede kamer getumblet om pluisvorming en gerelateerde oppervlakteverandering te beoordelen. Deze methode is doorgaans van toepassing op geweven en gebreide kledingstoffen en kan nuttig zijn wanneer kopers meerrichtingswrijving op het oppervlak willen simuleren.
Merken die gebreide fleece, geborstelde fleece of stoffen met pooloppervlak inkopen, kunnen ASTM D3512 Random Tumble-testing aanvragen als onderdeel van de monsterbeoordeling, vooral wanneer multidirectionele oppervlaktewrijving een aandachtspunt is. Het resultaat moet worden gebruikt samen met het stof type, de afwerkingsroute, de wasomstandigheden en de koperspecifieke acceptatiecriteria. Voor poolstoffen zoals chenille stof moeten pluisvorming en haarverlies apart worden gemarkeerd tijdens de bemonstering, omdat garenstructuur en oppervlaktepool het uiterlijk op lange termijn kunnen beïnvloeden.
Als het uiterlijk na wassen deel uitmaakt van de koperseis, kan de stof volgens een overeengekomen wasprotocol worden gewassen vóór de beoordeling van pluisvorming. AATCC TM124 heeft betrekking op het gladde uiterlijk na huishoudelijk wassen en mag daarom niet als pluistestmethode worden gepresenteerd.
Voor bemonstering bij Runtang Textile dienen pluiseisen te worden bevestigd samen met vezelsamenstelling, afwerkingsroute en de bulkorderstandaard, vooral voor fleece, jersey en gebreide stoffen met pooloppervlak, waarbij processen zoals anti-pluisafwerking voor polar fleece een belangrijke rol spelen bij het verbeteren van de oppervlakteduurzaamheid en het behouden van het stofuiterlijk na herhaald gebruik en wassen.
Voor fleece, geruwde of poolgebreide stoffen kunnen merken ASTM D3512 Random Tumble-testen of ASTM D4970 Martindale-testen aanvragen, afhankelijk van het stofoppervlak en de koperseisen. De methode, testduur en minimale graad dienen vóór de bemonstering in het tech pack te worden vastgelegd.
Anti-pluisbehandelingen zoals scheren, enzymbehandeling of oppervlakteafwerking worden normaal uitgevoerd tijdens de afwerkingsfase van de stof, vóór het knippen of verzenden. Ze mogen niet als een oplossing achteraf worden beschouwd. Merken dienen de afwerkingsroute tijdens de bemonstering te bevestigen en testresultaten op de afgewerkte stofkwaliteit te vragen, niet alleen op grijs doek of onafgewerkte stof.
Runtang Textile vervaardigt fleece-, jersey- en poolgebreide stoffen voor kledingmerken in Europa, Noord-Amerika en Australië. Als pluisvorming van stof een kwaliteitszorg voor uw volgende collectie is, vraag dan een staal aan met een pluisvormingstestrapport, of vraag een offerte aan om de constructie- en afwerkingsmogelijkheden te bespreken vóór de bulkproductie wordt goedgekeurd.